ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΩΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ
 
Οι σχέσεις του πένθους με την αισθητική δημιουργία και αίσθηση είναι πολλαπλές και ισχυρές. Σε μία τεράστια μάζα τραγουδιών, το κυρίαρχο θέμα είναι το δίπτυχο “απώλεια – πένθος” και τα συνοδά αισθήματα: οδύνη, καημός, αξιοπρέπεια, συντριβή, παράκληση, απελπισία, ελπίδα, αποχαιρετισμός…
           
Αντίστροφα τώρα: Το έργο τέχνης είναι από τη φύση του πένθος του πράγματος που μετουσιώνεται σε σύμβολο, σε σημαίνον, απεκδυόμενο, αποχωριζόμενο από την υλική του υπόσταση και λειτουργία.
 
Ανάμεσα στη λαϊκή και την έντεχνη αισθητική μετάπλαση του πένθους υφίσταται δομική, ανθρωπολογική και αισθητική αντιστοιχία, καθώς αμφότερα αξιοποιούν τον μηχανισμό της μετουσίωσης στην υπηρεσία του κοινωνικού δεσμού, της ανθρώπινης σχέσης και της ανάκαμψης από την αντιξοότητα.
 
Και η λαϊκή και η έντεχνη αισθητική μετάπλαση του πένθους επιτελούν ύψιστης σημασίας ψυχικό έργο. Επειδή λειτουργούν σαν “σχολή αποχαιρετισμού”, προετοιμάζοντας τους ανθρώπους για την πιο βέβαιη και ίσως πιο δύσκολη πτυχή του πεπρωμένου τους: την αφεύγατη εμπειρία της απώλειας και τη ζωτική αναγκαιότητα του πένθους.

(Από το βιβλίο “ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ – Πάθος και λύτρωση” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο)