Αρχιτεκτονική και φαντασίωση

  • Post category:Αρχιτεκτονική
  • Reading time:Χρόνος ανάγνωσης 7 λεπ.

Αρχιτεκτονική είναι η φαντασίωση του αρχιτέκτονα διατυπωμένη στη γλώσσα της κατασκευής.

Η φαντασίωση είναι το υπόβαθρο για τον κόσμο του υποκειμένου – κόσμος πραγματικός και φανταστός, συναντημένος και κατασκευασμένος.

Μέσα από τη φαντασίωση βρίσκει μορφή η επιθυμία, σημαίνονται και επενδύονται τα πράγματα του κόσμου.

Ο αρχιτέκτονας παράγει φαντασιώσεις προκειμένου να επανορθώσει ή να αναπλάσει έναν κόσμο ατελή ή ημιτελή. Σε κάθε ψυχή αρχιτέκτονα, εν αρχή είναι πάντα ορισμένα ερείπια.

Η γλώσσα της κατασκευής πλαισιώνει και καταναγκάζει τη μορφοποίηση της φαντασίωσης του αρχιτέκτονα. Στις συνιστώσες της περιλαμβάνονται περιορισμοί, προσδιορισμοί και κώδικες φυσικοί, τεχνολογικοί, πρακτικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί, ιστορικοί, πολιτικοί, θεσμικοί, πολιτισμικοί, επικοινωνιακοί, ψυχολογικοί… Κομβικός οργανωτής της δε, η συνάντηση με τον Άλλον.

Δυνάμει αρχιτεκτονικά συμπτώματα αυτής της συνάντησης – της δύσκολης διαλεκτικής που διέπει τέτοιες συναντήσεις: Αγλωσσία, αλαλία, διγλωσσία, αμορφία, στερεοτυπία, εμμονή…

Ευτυχής καρπός της δύσκολης συνάντησης, ωστόσο, το κατασκευασμένο έργο. Όπου ενσαρκώνεται για τον αρχιτέκτονα, αναγνωρίσιμη, η ίδια η υποκειμενικότητά του – το σημαίνον κτίσμα. Εκεί η γλώσσα της κατασκευής μετουσιώνεται η ίδια σε χώρο της δημιουργίας, προσφέροντας και στη φαντασίωση τον ευνοϊκότερο τρόπο ύπαρξής της: Συνάντηση με τα πράγματα – με ρίσκο κι απόλαυση.