«Να σκεφτούμε, να σκεφτούμε, να σκεφτούμε. Και προπαντός να σκεφτούμε!»

Η Αργυρώ Μουντάκη γράφει στο fractalart.gr για το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη
“Το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο – Πολιτική Ψυχολογία της Κρίσης”.

 

«Να σκεφτούμε», τόσο απλή μα και τόσο σύνθετη είναι η προτροπή του Νίκου Σιδέρη στο βιβλίο του «Κατά διαβόλου Ευαγγέλιο: Πολιτική ψυχολογία της κρίσης». Η «εργασιακή κινεζοποίηση» του σύγχρονου Έλληνα, ο «καταναλωτικός ναρκισσισμός», που εγχάραξε τις παρελθούσες γενιές και τις οδήγησε σε μια άκρατη άφεση στη χειραγώγηση, η γοητεία του φαίνεσθαι, το «μισείτε αλλήλους» (διδαχή και απαίτηση των περιπαθών διδασκαλιών), η μιζέρια, η ανομία, η εγκληματικότητα (αποκυήματα της σύγχρονης διαχείρισης της κρίσης), η αναγωγή των πάντων σε οικονομικούς και λογιστικούς λογαριασμούς, είναι μόνο ένα μέρος της σύγχρονης αντανάκλασης της κρίσης σύμφωνα με τον Νίκο Σιδέρη.

«Τις πταίει;» θα ρώταγε κάποιος. Το «όλοι μαζί τα φάγαμε» ή ότι ο ελληνικός λαός δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Ήταν μήπως «νήπιο» όπως χαρακτήρισε το 1994 ο Κορνήλιος Καστοριάδης τον ελληνικό λαό ; Άραγε το 2014 (20 χρόνια μετά) τι θα έλεγε;

Ο Νίκος Σιδέρης πρωτίστως κάνει αυτό που μας καλεί να κάνουμε: Σκέφτεται. Και συνδιαλέγεται. Πρώτα με τον ίδιο τον εαυτό του και έπειτα με την αδυσώπητη πραγματικότητα. Πόσο διαφορετικά είναι τα μάγια της Καλυψώς στον Οδυσσέα από τα μάγια του Υπουργικού Λόγου (ΥΠΛΟ τον συντομογραφεί ο Ν. Σιδέρης); Ο Υπουργικός Λόγος καθηλώνει τον πολίτη, δεν τον αφήνει να κάνει αυτό που πρεσβεύει ο συγγραφέας και ψυχίατρος: Δηλαδή να σκέφτεται. Ο ΥΠΛΟ παγιδεύει τη σκέψη με τεχνικές προπαγάνδας. Ο μονόδρομος που επιβάλλει ο ΥΠΛΟ στη σκέψη λεκτικά περιγράφεται ως «υπονόμευση, εμπλοκή και αδρανοποίηση της ικανότητας των ανθρώπων να σκέφτονται».

Για να τεκμηριώσει την ανάλυσή του, ο Νίκος Σιδέρης επιχειρεί κάτι τολμηρό: Ενσωματώνει σε μια επιστημονική μελέτη, που προσφεύγει στα πιο εξελιγμένα εννοιολογικά εργαλεία, λογοτεχνικές μυθοπλασίες. Όχι […]

«Το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο» : ομιλία Τέσης Λαζαράτου

Ένας χάρτης τσέπης, για να μην χαθούμε, στο σύντομο κοινό μας οδοιπορικό:

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: «αποχρωματίζοντας με το μαύρο του πένθους, το μαύρο της εξέγερσης»

ένα ψυχαναλυτικό σχόλιο για την ορμή του θανάτου στο «κατά διαβόλου ευαγγέλιο»

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ  : τα εργαλεία μας

Ι/ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΦΡΟΥΔΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

ΙΙ/ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ«χρωματίζοντας με το ανατρεπτικό κόκκινο το μαύρο της εξέγερσης»

ένα ψυχαναλυτικό σχόλιο για την ορμή της ζωής στο «κατά διαβόλου ευαγγέλιο»

 

Η κρίση είναι ψυχολογική: Παρουσίαση από την Κική Τριανταφύλλη

Vivliodromio_low

 

Διαβάστε το άρθρο στα Νέα – Βιβλιοδρόμιο (26 Ιουλίου 2014)

«Η Τέχνη του Κόκκου»: κριτική από τον Κωνσταντίνο Μπούρα

Η τέχνη της αφαιρετικής ταπεινότητας 

Πάντα ένιωθα άβολα όταν ερχόμουνα αντιμέτωπος με αυτές τις περσίδες στον ουρανό της υψηλής τέχνης της ποιήσεως. Αυτοί οι φευγαλέοι κόκκοι άμμου, που πυρακτώνονται όταν έρχονται σε επαφή με την ατμόσφαιρα του καθρέφτη της συνείδησής μας, γίνονται σύμβολα της ταπεινής, αφηρημένης ύπαρξής μας. Όπως λέει ο Σαίξπηρ δια στόματος του μάγου Πρόσπερου στην «Τρικυμία»: «είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων – την ύπαρξή μας ύπνος την περιβάλλει». Ή μήπως θα έπρεπε να πούμε «την καταβάλλει»; Μέσα σε αυτή τη χαοτική πανδαισία, της οποίας αποκτούμε μία εντελώς αποσπασματική κι ελλειμματική (εξ ορισμού) εμπειρία, τι να πούμε για το θαύμα του μεγα-κόσμου που μας περικυκλώνει με την ασύλληπτη ομορφιά του; Μέσα στην κοντινή γειτονιά του Γαλαξία μας, δεν είμαστε –εμείς τα φτωχά ανθρώπινα όντα– , ούτε καν μυρμήγκια, κι όλο μας τα σύμπαν δεν στοιχειοθετεί έναν αμελητέο –έστω–, κόκκο άμμου.

Ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Νίκος Σιδέρης, είναι κυρίως ποιητής, ακριβώς επειδή έχει συλλάβει μία απειροελάχιστη αντανάκλαση του Απείρου στον σπασμένο καθρέφτη μιας λίμνης, όχι με πανσέληνο, ούτε με υλακές λύκων στον ορίζοντα, αλλά καταμεσήμερο, εκεί που δοξάζεται η λογική και οι σκιές αφανίζονται.

«Αν η αλήθεια και η χάρη βρίσκονταν πέρα από την εμπειρία, τότε η ύπαρξη θα ήταν επίπονη ματαιοπονία. Δεν είναι», αποφαίνεται στον πρόλογο αυτής της συλλογής τεχνουργημάτων που ακολουθούν την παλιά γιαπωνέζικη τέχνη του χαϊκού (ή χάι-κάι, αν προτιμάτε).

Αυτή η θέση του, φιλοσοφική και επιστημονικώς ποιητική, διαπνέει όλο αυτό το «κέντημα» με τα ζευγαρωτά τρίστιχα που συνδιαλέγονται στον κανόνα τού 5-7-5 [πέντε συλλαβές για τον πρώτο στίχο –επτά για τον δεύτερο–, πέντε (κατοπτρικά) για τον τρίτο]. Αυτή η «σκιά σκιάς» ή το «όναρ σκιάς» (για να θυμηθούμε τον Όμηρο και τον Πίνδαρο), είναι αρκετά υψιπετής για να αμφισβητήσει επ’ ολίγον […]

Η πολιτική ψυχολογία της (συνεχιζόμενης) κρίσης : Αντώνης Παπαγιαννίδης

Ο Αντώνης Παπαγιαννίδης γράφει στην Ναυτεμπορική της 4ης Ιουνίου 2014 για την Πολιτική Ψυχολογία της Κρίσης διαλεγόμενος με το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη, “Το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο” (εκδόσεις Μεταίχμιο).

[…]

Το Κατά Διαβόλου Ευαγγέλιο: βιβλιοκριτική από την Σταυρούλα Παπασπύρου

Η Σταυρούλα Παπασπύρου γράφει για το βιβλίο “ΤΟ ΚΑΤΑ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ – Πολιτική Ψυχολογία της Κρίσης”.

Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, Σάββατο 10 Μαΐου 2014

 

Ο Αθανάσιος Μαρβάκης σχολιάζει…

Ο Αθανάσιος Μαρβάκης γράφει στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (17-10-13) σχετικά με την ανάλυσή μου για τη Χρυσή Αυγή:

Εφημερίδα των Συντακτών