Αναγνώσεις για τις γιορτές – Δεκέμβριος 2014

books dec 14 copy

Αναγνώσεις για τις γιορτές – Δεκέμβριος 2014:

 

  • Γιάννης Κιουρτσάκης, Το βιβλίο του έργου και του χρόνου, Κέδρος: Εκεί που κάθε βήμα των λέξεων φύεται στο έδαφος κάποιων βημάτων πένθους.
  • Γιώργος Λαμπράκος, Ψηφιακός Νάρκισσος, Γαβριηλίδης: Όταν ο νάρκισσος συναντά το τραγικό στη ζωή του: την αδυναμία να αισθανθεί και να εσωτερικεύσει το τραγικό.
  • Αμάντα Μιχαλοπούλου, Η γυναίκα του θεού, Καστανιώτης: Όπου η γυναίκα καλείται να καλύψει την έλλειψη [του] Θεού.
  • Αργυρώ Μουντάκη, Το κορίτσι του Πέτρου, Μεταίχμιο: Εκεί που οι δύσκολες συναντήσεις ανάμεσα σ’ αγόρια και κορίτσια είναι κάτι ουσιωδώς περισσότερο από αισθηματικές ιστοριούλες ανάμεσα σ’ αγόρια και σε κορίτσια.
  • Ρεζινάλντ Μπλανσέ, Πολιτική της ακραίας βίας ή γιατί οι άνθρωποι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή; : Συναντώντας τον εφιάλτη εκεί που είναι: ως απόλαυση του κακού σε συνθήκες κενού νόμου και λόγου.  http://www.kaboomzine.com/el/i-theoria-pairnei-thesi/why-gold-dawn.html
  • Αννίτα Παναρέτου, Ψυχής Εγκώμιον, εκδόσεις της Εστίας: Η ανάγκη να γίνει λόγος μαρτυρίας ό,τι έχει ήδη γίνει λόγος άλλης τάξης.
  • Κατερίνα Σχινά, Καλή και ανάποδη. Ο πολιτισμός του πλεκτού, Κίχλη: Ξεμπλέκοντας τους μηχανισμούς της πλέξης και της αναπαράστασης της πλέξης.
  • Lorens Holm, Brunelleschi, Lacan, Le Corbusier – Architecture, Space and the Construction of Subjectivity, Routledge.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης: Πιστοποιητικά Θνητότητας

ΜΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ

 

Ι. Με αφετηρία έναν γρίφο

 

 Ξεκίνησα να διαβάζω τα «Π.Θ.» από τα εξώφυλλα. Στο μπροστινό συγκράτησα το πατρωνυμικό Χ. στο όνομα του ποιητή. Στο οπισθόφυλλο την παραδρομή της γραφίδος «ποῦ» στην πρόταση «η Ποίηση είναι η μορφο-ποίηση της ανθρώπινης θλίψης για την προϊούσα φθορά ποῦ επιφέρει ο χρόνος» : Μια περισπωμένη στη θέση της οξείας, που μετατρέπει την αναφορική αντωνυμία, η οποία συσχετίζει, πιστοποιεί αποδίδοντας ιδιότητες, σε ερωτηματικό τοπικό (πο είσαι;) και τροπικό (πο  το σκέφτηκες αυτό;) επίρρημα.

Ο εντοπισμός και η αποκάλυψη του μηχανισμού, ο οποίος απέληξε στον σχηματισμό αυτής της παραδρομής είναι ένας γρίφος που οδήγησε την περιδιάβασή μου στην ποίηση του Γ.Χ.Θ. Αναζητώντας την ψυχική αλήθεια που αποκαλύπτει, στους τρόπους της ποίησης του συγκεκριμένου υποκειμένου, αυτή η εύστοχη αστοχία του λόγου.

Μελανίππη

maria yiayiannou melanippiΔιάβασα ένα εκπληκτικό βιβλίο.

Το μυθιστόρημα (μάλλον, νουβέλα) της Μαρίας Γιαγιάννου, με τίτλο «Μελανίππη» (εκδόσεις Σμίλη 2012): Όταν τα πλάσματα του Κάφκα βγαίνουν περίπατο στην πόλη και στα βιβλία, με το βλέμμα ή με τα πόδια, τότε τι συμβαίνει;

Δύο αποσπάσματα:

 – Τα τελευταία δέκα χρόνια δυσκολεύτηκα πολύ, αλλά με συγκρατεί το γεγονός ότι είμαι αιχμάλωτη του εαυτού μου. Κάθε μου ανταρσία στρέφεται πρώτα εναντίον μου. Τι φρίκη!

 – Τον έδιωξα. Του έκλεισα το παράθυρο στη μούρη. Το πορτοκαλί μπλουζάκι που φορούσε άφησε στάμπα στο μάτι μου κι από τότε το προβάλλω παντού. Ο ίδιος έγινε μια σιωπηλή λέξη. Δεν ξέρω ποια. Δεν την άκουσα.

Σύλληψη βαθιά και δυνατή, γραφή προωθητική, λόγος ηδονικός –όπως στην τραγωδία.

Θερμότατα συνιστώ.

Εις ώτα μη ακουόντων…

εξωφυλλο κουφος εισαι ρεΈνα από τα ωραιότερα και σπουδαιότερα βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό είναι της Σοφίας Κολοτούρου, με τίτλο: «ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; Κουφές ιστορίες καθημερινής τρέλας» (Εκδόσεις ΚΨΜ).

Πρόκειται για μια διεισδυτική και γεμάτη καλοσυνάτο χιούμορ εισαγωγή στην εμπειρία του βίου που συναρτάται με την κώφωση, και από τους δύο πόλους της: Πρώτον, τις δυσκολίες και την επινοητικότητα που καλείται να επιδείξει ο κωφός στην επαφή του τόσο με τους ακούοντες, όσο και με τα πράγματα του κοινωνικού κόσμου που είναι κατ’ αρχήν πλασμένα για ακούοντες. Δεύτερο, το πολιτισμικό σοκ και η αίσθηση εξωπραγματικής συνάντησης με το αδιανόητο, που φαίνεται να ζουν οι ακούοντες όταν απρόσμενα έρθουν σε επαφή με κωφούς. Σε τέτοιο βαθμό, που μπορούν να ξεστομίζουν κουβέντες, όπως η ακόλουθη (σελ. 23):

[Μετά από μία ακόμη παρανόηση και εμπλοκή σε εστιατόριο:]

«Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώματα πέταξε τη φοβερή ατάκα, που ακόμα τη θυμόμαστε και γελάμε: “Μα δε φαίνεται κουφή!”»

 

Γραφή Σοφίας, άσκηση σοφίας: Συνιστώ θερμότατα!

Λαϊονέλ Σράιβερ : Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν

Δεν φορά μάσκα.
Για ν’ αντέξει τον κόσμο
Έγινε μάσκα.

Ν.Σ.

                                                                    

   Το βιβλίο της Λάιονελ Σράιβερ θίγει θέματα λεπτότατα: Τι μπορεί ν’ απεχθάνεται μια μητέρα – «την εγκυμοσύνη, τη θανάσιμη πλήξη της φροντίδας ενός βρέφους, ακόμα και τον ίδιο της τον γιο μερικές φορές και, κατά συνέπεια, τον ίδιο τον εαυτό της» (σ. 575). Προσεγγίζει το θέμα ως ακραία συνθήκη: Ανατροφή ενός δύσκολου παιδιού, άσχετο με παραστάσεις στο νου της μητέρας. Που βιώνεται ως πόλεμος μεταξύ μητέρας και γιου, με τις αυταπάτες του πατέρα σύμμαχους του γιου και τις χάρες μιας μικρότερης κόρης σύμμαχους της μητέρας. Στις μάχες χρησιμοποιούνται προηγμένα οπλικά συστήματα, όπως το ότι το αγόρι χρησιμοποιεί απανωτές κενώσεις μετά την αλλαγή της πάνας για να προσβάλει τον αντίπαλο. Σε μια τέτοια προσβολή, η μητέρα πετάει το παιδί στο πάτωμα, προξενώντας του φρικτό κάταγμα του χεριού. Ο Κέβιν, μέσα σε άλλες κακίες, καταστρέφει με δόλο και οξύ το μάτι της αδελφής του. Τρεις μέρες πριν κλείσει τα δεκάξη, σκοτώνει προμελετημένα αδελφή, πατέρα, επτά συμμαθητές του, μια καθηγήτρια κι έναν υπάλληλο καντίνας στο σχολείο του. Οδηγείται στη φυλακή, όπου οι επισκέψεις της μητέρας του συνεχίζουν τον πόλεμό τους με άλλα μέσα. Μέχρι την ενηλικίωσή του (18 χρονών), οπότε κάτι αλλάζει ριζικά και ζούμε δι’ ελέου και φόβου την τραγική κάθαρση, σ’ ένα κεφάλαιο άξιο να περιληφθεί σε ανθολογία. Όλα διαδραματίζονται στη σημερινή Αμερική, όπου οι Σκοτωμοί-σε-Σχολείο έχουν καταστεί συρμός, και της νεοϋορκέζικης ανώτερης μεσαίας τάξης, έγκλειστης του καταναλωτικού ναρκισσισμού.

  Το έργο αλληλοϋφαίνει δύο θέματα: Πρώτο, πώς το συγκεκριμένο παιδί γίνεται μαζικός δολοφόνος. Δεύτερο, το «δίλημμα της μητρότητας». Ανακινώντας τεράστια ζητήματα, όπως […]

Βασίλης Καραγιώργος : ALTER EGO

EGO ΚΑΙ ALTER EGO : ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΝΕΥΡΕΤΟ

Κρατώ στα χέρια μου ένα μυθιστόρημα. Σκέφτομαι ότι η λογοτεχνία είναι ένας μάλλον παράδοξος τρόπος για να διερευνηθούν δύο ερωτήματα: Η σχέση πραγματικού και φανταστικού. Και τι είναι Εγώ. Επειδή, ως προς το πρώτο, η ίδια η λογοτεχνία είναι ταυτόχρονα πλάσμα των λέξεων (της σκληρής πραγματικότητας του γλωσσικού κώδικα), πλάσμα του νου (ως αφηγηματική δομή), πλάσμα της φαντασίας (ως μυθοπλασία) και πραγματικότητα: Μεταφορική πραγματικότητα, αλλά με απτές επιπτώσεις και στο υποκειμενικό βίωμα, αλλά και στον έμπρακτο βίο των ανθρώπων (ας θυμηθούμε, σε μικρή κλίμακα, το κύμα ρομαντικών αυτοκτονιών που προκάλεσαν οι περιπέτειες του νεαρού Βέρθερου κατά Γκαίτε). Ενώ, ως προς το δεύτερο (τι είναι Εγώ), ήδη ο συγγραφέας τοποθετείται και κείται, ως όμοιος και ως άλλος ταυτόχρονα, εντός/εκτός του έργου του μέσω απορροών – avatar, στο πεδίο ενός συνεχούς τύπου λωρίδας του Moebius.

[…]

Ο Κέβιν έγινε ταινία!

Η κριτική του Νίκου Σιδέρη για το βιβλίο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν” δημοσιεύτηκε στο τεύχος 11 (Οκτώβριος 2010) του περιοδικού The Athens Review of Books.

Το σχόλιο του Νίκου Σιδέρη με αφορμή την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου δημοσιεύτηκε στο bookbar.gr

[…]