Η κρίση των συνενοχών

Και στα πέντε βιλαέτια
φάτε πιείτε μωρ’ αδέλφια
(Δημοτικό)

Στο δημόσιο βίο του τόπου μας, εδώ και καιρό κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Συμπυκνωμένη έκφραση αυτής της κατάστασης ανομίας αποτελεί η κρίση αξιοπιστίας του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.

Επιχειρώ να διερευνήσω μερικές ουσιώδεις ορίζουσες της κρίσης. Άποψή μου είναι ότι αυτή τροφοδοτείται όχι από την αναπαραγωγή του ίδιου (όπως υπαινίσσεται μια διάχυτη παρακμολογία), αλλά από την ανάδυση του διαφορετικού (δηλαδή από τη ροή της ιστορίας).
[…]

Ο θάνατος του δημιουργού

Από τη μέχρι τώρα πολυδιάστατη περιδιάβαση του πεδίου προκύπτει και ένα αξιοσημείωτο πόρισμα, που αφορά και κάποιες επίκαιρες συζητήσεις. Oδηγηθήκαμε στη θεώρηση ότι το έργο είναι η φαντασίωση του συγκεκριμένου καλλιτέχνη διατυπωμένη στη γλώσσα της συγκεκριμένης τέχνης, δηλαδή καρπός της αλληλεπίδρασης μιας συγκεκριμένης ψυχικής συγκρότησης ενταγμένης στο πεντάπτυχο της δημιουργίας.

[…]

Ένας ακατόρθωτος κλέφτης: Ο Λάμπρος του Διονύσιου Σολωμού

Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές.

Η μορφή του Αγωνιστή διατρέχει την ποίηση του Δ. Σολωμού – από τον «Ύμνο» ως την «Ελληνίδα Μητέρα» … Ιδιαίτερη ωστόσο θέση κατέχει η αδύνατη παράσταση του κλέφτη, που επιχειρεί να μορφοποιήσει ο ποιητής στον «Λάμπρο». Στο εγχείρημα αυτό επενδύονται μείζονα προσωπικά και συλλογικά, ψυχικά και ποιητικά, διακυβεύματα και διεργασίες, προσδίδοντας στρατηγική σημασία σε ό,τι επέτυχε να εκφράσει ο ποιητής – καθώς και σε ό,τι δεν επέτυχε.
[…]