Πολυτεχνείο, Νοέμβρης 1973: Εμπειρία, Λόγος, Ιστορία

Τέσσερα κείμενα και μία ανάκληση για το Πολυτεχνείο 
* Μπορείτε να κατεβάσετε τα κείμενα σε μορφή pdf από το Academia.edu

 

ΑΝΑΚΛΗΣΗ

Γεννήθηκα το 1952.

Θυμάμαι, στα παιδικά μου χρόνια, το χρώμα της ατμόσφαιρας της τρομοκρατίας. Πολικό μπλε.

Θυμάμαι, μες σ’ αυτή την παγωνιά, τον παντοπώλη της γειτονιάς μας, στη Λευκάδα, να χώνει σε μία σακούλα την «Αυγή», να βάζει από πάνω πατάτες και να μου την εμπιστεύεται αμίλητος, κοιτώντας με στα μάτια – για να φτάσει εκείνος ο λόγος στα χέρια της μητέρας μου, τυλιγμένος σε χρώματα γεώδη. Ήταν καθηγήτρια.

Θυμάμαι, στο σπίτι μας στην Αθήνα, ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις σε άλλο χρώμα τώρα – σαν ηλιοτρόπιο. Στην εποχή του ανένδοτου, της δολοφονίας του Λαμπράκη, του 1-1-4.

Θυμάμαι τον αδελφό της μητέρας μου, που είχε ξεκινήσει, σαν κάθε πρωινό, για να πάει στη σχολή του, την Ιατρική. Να επιστρέφει σε λιγότερο από μισή ώρα, σύννους και αλαφιασμένος. Τη μητέρα μου να τον ρωτά, μέσα στην έξαψη: «Έγινε επανάσταση;». Ν’ απαντά: «Όχι, απλώς δικτατορία». 21 Απριλίου του 1967. Σάπιο πράσινο.

Θυμάμαι όταν ξανάνοιξαν τα σχολεία, να έχουμε μάθημα «Αγωγή του Πολίτου». Να μάχομαι να εκμαιεύσω από τον καθηγητή μας –ένα ταλαίπωρο ανθρωπάκι− το ότι η δικτατορία αντιβαίνει στα όσα διδασκόμαστε στο μάθημα. Εκείνος να πολεμάει απεγνωσμένα ν’ αλλάξουμε θέμα συζήτησης κι εγώ να επιμένω, με όλη τη θέρμη της έλλειψης επίγνωσης των περιστάσεων. Ένας συμμαθητής μου να φωνάζει από κάποιο πλαϊνό θρανίο: «Ο Σιδέρης είναι κομμουνιστής». Να μην καταλαβαίνω ακριβώς γιατί το λέει. Να μη συνειδητοποιώ ακόμη σε ποια βαθιά και τρομερή παράδοση φωτός και αίματος παραπέμπει αυτή η λέξη. Να τελειώνει άτσαλα η συζήτηση. Να μένει ανοιχτή η πληγή – κι η σκέψη. Να κοιτάζω το μπλε των ουρανών.

Θυμάμαι να περνάει καιρός που έχει πάντα συννεφιά. Να διαβάζουμε και να κουβεντιάζουμε και να […]

Ο «άλλος» στην πολιτική ζωή μας

Η στάση των ανθρώπων διέπεται μεν από πραγματικότητες, αλλά στηρίζεται σε βεβαιότητες

Οι Δημοτικές εκλογές οδήγησαν στη διαπίστωση ότι κάτι ουσιώδες αλλάζει στην πολιτική μας ζωή. Αυτό το «κάτι» διατυπώνεται (ακόμη) με μορφή κατά κανόνα αποφατική: Απαλλαγή από τα πλέγματα του εμφυλίου. όχι πια αγοραίος αντιδεξιισμός. δεν θεωρείται πια αδιανόητη η ψήφος δεξιών υπέρ κομμουνιστών κι αντίστροφα κλπ. […]

Τα πράγματα μπορούνε να είναι αλλιώς

Οικονομία-οικονομολόγοι. Κοινωνία-κοινωνιολόγοι. Πολίτευμα-πολιτειολόγοι. Έντομα-εντομολόγοι. Για τη ζωή μας γυρολόγοι. (Ψευδώνυμοι κριτές δόλιοι προφήτες).
[…]

Ψυχανάλυση και ιστορία

Τύχη αγαθή, βρέθηκα να ’χω μια καλή σχέση και με την ψυχανάλυση και με την ιστορία.

Όντας ο ίδιος μια περίπτωση, ένα σύμπτωμα ίσως, ζεύξης αυτών των δύο κλάδων, και μην έχοντας, στην Ελλάδα που ζω, κάποιον θεσμοποιημένο τόπο συνάντησης αυτών των δύο θεωρήσεων, παρουσιάζω εδώ κάποιες προσωπικές μου σκέψεις γύρω από δεδομένα και ζητούμενα. […]

Το εμφύλιο πνεύμα: εκφάνσεις του εμφυλίου στην πολιτική ψυχολογία και κουλτούρα

Το πλαίσιο

— Το γενικότερο ζήτημα, στο οποίο εγγράφεται και η παρούσα ανάλυση, αναφέρεται στη διπλή κίνηση, που διέπει τη σχέση μεταξύ ψυχής και ιστορίας — δυο τάξεις φαινομένων αλληλένδετων, αλλά και διακριτών. με διαφορετική δομή, λειτουργία και, ιδίως, χρονικότητα, αλλά και με πολύπτυχες μεταξύ τους συνηχήσεις και αντιστοιχίσεις.
[…]

Το αίνιγμα της κενής εικόνας

Είχα προτείνει στους διοργανωτές ένα στρογγυλό τραπέζι με θέμα «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας». Δεν βρέθηκαν άλλοι πρόθυμοι να μετάσχουν σε κάτι τέτοιο. Σύμπτωμα άραγε κι αυτό της δυσκολίας να αναφερθούμε στην πιο προσωπική πτυχή αυτής της ιστορίας; […]

Πολυτεχνείο ή περί της χρήσης των συμβόλων

Από τότε μέχρι τώρα, κάθε τόσο, κάποιος επιχειρεί να ιδιοποιηθεί το Πολυτεχνείο.

Οι μορφές αυτής της ιδιοποίησης είναι διάφορες εκδοχές κούφιας επανάληψης του ίδιου:
[…]