Έβλεπα τις προάλλες έναν τηλεπαρουσιαστή (μια πονηρόφατσα) να λέει με τη μεγαλύτερη και την πιο αβίαστη φυσικότητα ότι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης “δεσμεύτηκε ότι θα κάνει το τάδε…” , συμπληρώνοντας εξίσου φυσικότροπα ότι ο αρχηγός της κυβέρνησης “θύμισε ότι έχει δεσμευτεί για κάτι παρόμοιο…”.

Κατά κοινή εμπειρία, της τάξης του πασίδηλου, τέτοιες  δεσμεύσεις από τέτοια χείλη σήμερα δεν είναι παρά τα παμπάλαια ταξίματα των πολιτικάντηδων, του είδους “Θα σας κάνουμε γιοφύρια”, “Μα εμείς δεν έχουμε ποτάμι”, “Και ποτάμια θα σας κάνουμε!” …  Το πως η λέξη “δέσμευση”, η οποία δηλώνει κάτι που έχει ισχυρές προυποθέσεις αλήθειας και απτές έμπρακτες συνέπειες, κατάντησε να μη σημαίνει άλλο τίποτα παρά “κούφιες υποσχέσεις, ίσως δημαγωγίες”, είναι ένα κατόρθωμα του σημερινού πολιτικο-διαφημιστικού συμπλέγματος : Αποσπώντας τη σημασία της λέξης από τον κόσμο των λεκτικών σημασιών και το νόημά της από τα πειστήρια της εμπειρίας, μια λέξη που σημαίνει “βαριά αλήθεια” παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη φυσικότητα να σημαίνει “παρόλες”.  Και παρουσιάζοντας τις παρόλες σαν περιγραφή κάποιας πραγματικότητας…

Φτωχαίνοντας ο κόσμος των λέξεων, συμπαρασύρει σε πτωχεία πνευματική, ηθική και συναισθηματική τον κόσμο όλο…

Κακόμοιρα κοπάδια αστραφτερά
Σας ταΐζουν παρωδίες λέξεων
Κι ομοιώματα αισθημάτων
Για να ελπίζετε και για να φοβάστε
Υπνοβάτες έξω απ’ το δικό σας όνειρο
Έγκλειστοι στο λούνα παρκ
Των εντυπώσεων και των εμπορευμάτων