ΜΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ

 

Ι. Με αφετηρία έναν γρίφο

 

 Ξεκίνησα να διαβάζω τα «Π.Θ.» από τα εξώφυλλα. Στο μπροστινό συγκράτησα το πατρωνυμικό Χ. στο όνομα του ποιητή. Στο οπισθόφυλλο την παραδρομή της γραφίδος «ποῦ» στην πρόταση «η Ποίηση είναι η μορφο-ποίηση της ανθρώπινης θλίψης για την προϊούσα φθορά ποῦ επιφέρει ο χρόνος» : Μια περισπωμένη στη θέση της οξείας, που μετατρέπει την αναφορική αντωνυμία, η οποία συσχετίζει, πιστοποιεί αποδίδοντας ιδιότητες, σε ερωτηματικό τοπικό (πο είσαι;) και τροπικό (πο  το σκέφτηκες αυτό;) επίρρημα.

Ο εντοπισμός και η αποκάλυψη του μηχανισμού, ο οποίος απέληξε στον σχηματισμό αυτής της παραδρομής είναι ένας γρίφος που οδήγησε την περιδιάβασή μου στην ποίηση του Γ.Χ.Θ. Αναζητώντας την ψυχική αλήθεια που αποκαλύπτει, στους τρόπους της ποίησης του συγκεκριμένου υποκειμένου, αυτή η εύστοχη αστοχία του λόγου.