Goya – πόθος και ίλιγγος

  • Post category:Ζωγραφική
  • Reading time:Χρόνος ανάγνωσης 3 λεπ.

Αν η χρονική σειρά των πινάκων αυτών ήταν διαφορετική;

Θα ήταν αλλιώτικη η ιστορία – και τότε θα σας έλεγα άλλα.

Ναι, αλλά θέλω να πω, θα ήταν δυνατές όλες οι χρονικές στιγμές, όλες οι χρονικές σχέσεις;

Εγώ ξεκινάω εδώ από το ότι είναι χρονολογημένοι αυτοί οι πίνακες με αρκετή ακρίβεια.

Το ξέρω, το κατάλαβα. Απλώς λέω αν θα ήταν δυνατοί όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί μέσα σ’ αυτούς τους τέσσερις πίνακες χρονικά. Θεωρητικά, θέλω να πω. Ή μερικά πράγματα αποκλείονται; Αν ζωγραφίσεις αυτό, δεν μπορείς μετά να ζωγραφίσεις αυτό;

Ναι, είναι πολύ πιθανό. Μάλλον δεν είναι εφικτές κάποιες επιστροφές. Για παράδειγμα, από τη γυμνή στη ντυμένη είναι εύκολο. Από μια αφετηριακή γυμνή, να την ντύσεις και μετά να την ξαναγδύσεις, δεν έχει πια και γούστο. Αν ξεκίναγε έτσι, θα ήταν μάλλον αλλιώτικο ή θα ‘ταν πιο παράλογο. Όπως και μετά το “Solo Goya”, να ξανακλείνεται στον εαυτό της, να χτενίζει τα μαλλιά της αγνοώντας τον Goya, φαίνεται λίγο ανακόλουθο…

Και μήπως θα ήταν πολύ μικρό βήμα από κει που είναι όρθια [μη ακουστό τμήμα της ερώτησης]… Γίνεται ή είναι πολύ μικρή ως πρόοδος και συνεπώς μάλλον…;

Θεωρώ ότι, για να την ξεγυμνώσει, ο Γκόγια προσφεύγει σε μία κάπως άγρια χειρουργική: Αποκόπτει τη μισή, την κάνει να μην είναι πια δούκισσα. Έτσι προκύπτει μια γυναίκα διαθέσιμη και, σύμφωνα με τη στάση της, εύκολη ερωτικά, προσιτή εν πάση περιπτώσει. Κάτι τέτοιο έκανε ο Γκόγια με ριζικό τρόπο – και με βαρύ κάπως τίμημα: Για να την ξαπλώσει γυμνή της αφαίρεσε ένα στοιχείο ταυτότητας (δούκισσα), αν όχι και υποκειμενικότητας (σας θυμίζω και τα περί συμπύκνωσης). Μετά που την έντυσε, πάλι είναι μη αναγνωρίσιμη, τουλάχιστον μονοσήμαντα – αν και πάντα έχει τουλάχιστον το κοινό διακριτικό γνώρισμα, δηλαδή τη στάση και την κόμη της ποθητής γυναίκας, όπως την αποδίδει η «Μάγια γυμνή».