You are currently viewing Όπως ειπώθηκαν εκεί και ακούστηκαν

Όπως ειπώθηκαν εκεί και ακούστηκαν

  • Post category:Βιβλία
  • Reading time:Χρόνος ανάγνωσης 2 λεπ.

ΥΠΑΡΞΗ

Σ’ αυτόν εδώ τον χώρο η ψυχή δεν σκέφτεται. Απλώς αναπνέει. Και γίνεται το θαύμα. Έτσι γίνεται.

Η ψυχή μου νυστάζει.

Λόγια…λόγια σε ψυ ύφεση ελάσσονα.

Νιώθω ότι δεν έχω ζήσει ποτέ τη δική μου ζωή. Έβλεπα τις ζωές των άλλων, να κάνουν πράγματα, να αλλάζουν, να μεγαλώνουν… Αλλά ποτέ δεν ζούσα μια ζωή δική μου.

Από μικρή μου έλεγαν όταν έχω ένα πρόβλημα με κάποιον να του το λέω ευθέως, τέτοια. Όμως βρίσκω ότι μια τέτοια απόλυτη ηθική είναι ένα ιδεώδες απραγματοποίητο. Έτσι κι αλλιώς, το να ζεις είναι ανήθικο, από τη στιγμή που έχεις πάθη, μίση… Και μια τέτοια απόλυτη ηθική είναι ένας τοίχος που σε απομονώνει από τους ανθρώπους.

Αναρωτιέμαι αν κάποτε μπορεί κανείς να είναι ελεύθερος ως προς τα συναισθήματά του. Δηλαδή να μη νιώθει ότι ένα μέρος του εαυτού του τον ξεπουλάει. Όχι με το ν’ αρνείται τα συναισθήματά του, όπως εγώ τόσον καιρό. Αλλά να συναισθάνεται τι του συμβαίνει και να διατηρεί την εσωτερική ισορροπία του. (σελ. 127)