Στις 22 Νοεμβρίου 2009 μια νέα γυναίκα ξυλοκοπήθηκε αλύπητα, μπροστά στα μάτια του βρέφους με το οποίο προσπαθούσε ώρα να περάσει απέναντι σ’ ένα δρόμο της ευρωπαικής πρωτεύουσας που λέγεται Αθήνα, επειδή είχε την άτυχη έμπνευση να πει με λέξεις φωναχτά αυτό που συνέβαινε : “Πόσο ζώα είναι, που δεν επιτρέπουν να διασχίσει το δρόμο μια γυναίκα με το μωρό της στο καροτσάκι του !”
Έχω ζήσει παρόμοιες στιγμές κι εγώ ο ίδιος, έχω μαλώσει αρκετές φορές με τέτοιους οδηγούς… Μου κάνει λοιπόν φοβερή εντύπωση το εξής: Όλοι δεν κάνουν οικονομία στα λόγια που χρησιμοποιούν για να καταδικάσουν τη βίαιη συμπεριφορά των αστυνομικών που την ξυλοκόπησαν. Όμως, την ίδια στιγμή, κανείς δε βρίσκει μια λέξη και μια σκέψη για τη βαθύτερη, καθολικότερη και πιο τραγική πτυχή του δράματος : Για την απολίτιστη βαναυσότητα των εποχούμενων θηρίων, που όχι μόνο δεν παραχωρούν ππροτεραιότητα σ’ έναν πεζό για να διασχίσει τον δρόμο ,ακόμη κι αν συνοδεύει παιδί, βρέχει, είναι ηλικιωμένος… αλλά και γκαζώνουν βρίζοντας και κορνάροντας αν επιχειρήσει να ανακόψει την εν αποκτηνώσει θλιβερή πορεία τους.
Είναι καιρός να έρθει αυτό το θέμα ,της εν γένει οδικής συμπεριφοράς, αρχίζοντας από τη στάση απέναντι στους πεζούς, στο προσκήνιο μιας αληθινής κοινωνικής συζήτησης και μια ουσιαστικής πολιτιστικής και διανοητικής μεταρρύθμισης.