Σύμβολο και φλυαρίες

  • Post category:Συνεντεύξεις
  • Reading time:Χρόνος ανάγνωσης 1 λεπ.

Στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, ο παλιός αστικός πολιτικός κόσμος ήταν ολοσχερώς απών. Η κατάληψη ήταν οικογενειακή υπόθεση της κομμουνιστικής αριστεράς, με αδιόρατες προσμίξεις πράσινου.

Στη μεταπολίτευση αναδύθηκαν δύο νέοι πολιτικοί χώροι: Το ΠΑΣΟΚ, που βαθμιαία απορρόφησε στη μεν ρητορική του παραδοσιακούς τόπους της κομμουνιστικής αριστεράς, στη δε μάζα των ψηφοφόρων του την πλειοψηφία των πρώην αριστερών. Και η νέο-καραμανλική Δεξιά, που βαθμιαία εκπασοκίστηκε και μόνο παρενθετικά άσκησε κυβερνητικές λειτουργίες.

Σήμερα, το μεν ΚΚΕ παραμένει προσηλωμένο σε μια ορθόδοξη ρητορική και πρακτική, που αποτελεί συνέχεια όχι μόνο του μεταπολιτευτικού, αλλά και του προδικτατορικού εαυτού του. Στον ΣΥΡΙΖΑ συγκλίνουν οι μεταπολιτευτικές ρητορικές και, σε μεγάλο βαθμό, πρακτικές των συνιστωσών του τότε ΚΚΕεσ και της τότε Επαναστατικής Αριστεράς, με εναλλασσόμενες αναλογίες.

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία εξελίχτηκαν αποφασιστικά και συνέκλιναν πολύπλευρα, σε σημείο που, σήμερα, η μόνη άξια λόγου διαφορά τους συνίσταται στα ονοματεπώνυμα των στελεχών τους, με σημαδιακή εξαίρεση την ηγεσία τους, όπου επανέρχονται, δίκην επαναλαμβανόμενου ονείρου από το οποίο δεν μπορείς ν’ απαλλαγείς, τα ονόματα Καραμανλής – Παπανδρέου – Μητσοτάκης. Τι σχέση έχουν αυτοί οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί με το πνεύμα του Πολυτεχνείου και της πρώτης μεταπολιτευτικής στιγμής, όταν τα μαζικά κινήματα δεν είχαν ακόμη εγκλωβιστεί στη ρητορεία, τις οργανωτικές πλαισιώσεις και τις πελατειακές σχέσεις των δύο αυτών κυρίαρχων του δικομματικού παιχνιδιού;

Η σύγκριση είναι ευχερής.
Ο αντιδικτατορικός και ο πρώτος μεταπολιτευτικός πολιτικός λόγος (και οι αντίστοιχες πολιτικές διαδικασίες) χαρακτηρίζονται από τέσσαρες ιδιότητες : Λαχτάρα για ελευθερία. Υπεράσπιση της προσωπικής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Εμπιστοσύνη στον έγκυρο λόγο. Και πίστη στη δύναμη των μαζών που μάχονται ενάντια στις άδικες εξουσίες. Η 17 Νοέμβρη 1973 ήταν η κορύφωση και η σύνοψη αυτής της ιδέας περί πολιτικής, που παρήγαγε το σύμβολο «Πολυτεχνείο».

Ο σημερινός πολιτικός λόγος του δικομματισμού, αντιστοίχως, συνίσταται στα εξής: Εγκώμιο της υποταγής (στην τρόικα, και όχι μόνο). Προσαρμογή στην ταπείνωση της Ελλάδας-προτεκτοράτου. Πολιτική φλυαρία και ακυρολογία, που δικαίως τροφοδοτεί τη μαζική αποδοκιμασία των κενολόγων καρεκλολάγνων. Και συστηματικός αποκλεισμός των μαζών από την πολιτική διαδικασία, με δημαγωγίες, πελατείες, δακρυγόνα και σχηματισμό κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ  από μια Βουλή άσχετη με την πολιτική σύσταση του εκλογικού και κοινωνικού σώματος.

Καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.

Protagon.gr  – Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011