Aπόσπασμα, σελ. 344-346:

 

Τηρουμένων των αναλογιών, mutatis mutandis, με επίγνωση του ότι η αναλογία δεν είναι συνταύτιση κλπ. κλπ. – με όλες λοιπόν τις αναγκαίες ρητορικές προφυλάξεις και επιφυλάξεις, η αίσθησή μου είναι η ακόλουθη:

Για το Δυτικό Φαντασιακό και την προπαγάνδα των επικυρίαρχων της Δύσης, ο Έλληνας των ετών 2010 είναι ο Εβραίος του Μεσοπολέμου: Η ενσάρκωση του Κακού, που πρέπει και να πληρώσει για τις αμαρτίες τις δικές του, και να λειτουργεί φαντασιακά σαν αποδιοπομπαίος τράγος και φόβητρο για όσους αντιστέκονται − ή και μόνο απλώς υποφέρουν.

Η Ελλάδα των ετών 2010 είναι η Ισπανία του 1936-39: Σ’ ετούτο εδώ το αλωνάκι (Δ. Σολωμός), οι δυνάμεις του Θανάτου, με όπλα τους το χρήμα, τη δύναμη και την προπαγάνδα, επιτίθενται λυσσαλέα και επιδιώκουν να κατατροπώσουν τις δυνάμεις της Ζωής, που τόσο γενναία χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην Ελλάδα. Σ’ αυτή τη μάχη –σ’ αυτό το μεγάλης κλίμακας οικονομικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό και ανθρωπολογικό πείραμα− δεν διακυβεύεται μόνο η τύχη της Ελλάδας και η ζωή των Ελλήνων, αλλά κάτι πανανθρώπινο:  Το τι κοινωνία θέλουμε. Γι’ αυτό, ίσως ωριμάσουν (και με τη συμβολή μας) οι συνθήκες – και ίσως δούμε να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας ένα κίνημα «Νέου Φιλελληνισμού». Αυτός ο Νέος Φιλελληνισμός θα μπορούσε να είναι κάτι πέρα από την απλή συμπόνια ή συμπαράσταση προς τους χειμαζομένους (μια λογική εστιασμένη αποκλειστικά στην  ανθρωπιστική κρίση). Και να γίνει υποστήριξησ’ έναν τοπικό αγώνα με καθολικό νόημα και με κοινόν ορίζοντα. (Έτσι συνέβη και με τον Φιλελληνισμό του 19ου αιώνα. Ο οποίος συσχετίζεται με τις πεποιθήσεις περί οικουμενικότητας των αξιών και των αρχών του φιλελευθερισμού και αποτελεί έκφραση μιας νέας πολιτικότητας, που υπερβαίνει το εθνικό πολιτικό πεδίο και συντρέχει την οικουμενικοποίηση του δυτικού κόσμου και των ιδεών του.)

Στην αναμέτρηση αυτή, κάθε πολιτισμένος πολίτης καλείται να πάρει μέρος και θέση. Με μάτια ανοιχτά και μυαλό σε εγρήγορση απέναντι σε όσους κακοποιούν την αλήθεια. Με συμπόνια και συμπάθεια απέναντι σε όσους υποφέρουν από τις τροπές της Ιστορίας. Με επίγνωση ως προς την Ιστορία, την Πολιτική και τους ανθρώπους. Όχι αντικρούοντας την άρνηση της σκέψης με κραυγές, τα ψεύδη με αυταπάτες και το μίσος με άλλο μίσος. Αλλά ακολουθώντας την ενόραση του Ηράκλειτου: εδναι δ χρ τν πλεμον ἐόντα ξυνν, κα δκην ριν, καγινμενα πντα κατ ριν κα χρεν. Τουτέστιν: Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο πόλεμος είναι καθολικός και η δικαιοσύνη αντιμαχία, και ότι τα πάντα γίνονται σύμφωνα με την αντιμαχία και την αναγκαιότητα. Και υπερασπίζοντας, με γνώση, με τέχνη και με πάθος, ένα Δημοκρατικό Ανθρωπισμό – την ύψιστη εγγύηση για το υπέρτατο αγαθό, που είναι η αξιοπρέπεια.