Aπόσπασμα, σελ. 224-226:

 

Η εμπειρία δείχνει λοιπόν ότι το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο προκαλεί ζημιές απτές και απροσμέτρητες ακόμη και σ’ αυτούς που το ασπάζονται. Αλλά – κι εδώ είναι η καρδιά του προβλήματος – δείχνει και κάτι ακόμη: Παρά τα σωρευτικά διδάγματα της εμπειρίας και παρά τη λογική, κοινή ή προχωρημένη, το Μισείτε αλλήλους συνεχίζει να βρίσκει δρόμο και να σαγηνεύει τις ψυχές. Κάνοντας τους ανθρώπους εργαλεία του – ακόμη κι εκείνους οι οποίοι, θεοφάνερα, είναι οι επόμενες χάντρες στο κομπολόι των στόχων του, τα επόμενα θύματα του πολιτικά υποδαυλιζόμενου μίσους. Κι ωστόσο: Οι ψυχές συνεχίζουν να μη διδάσκονται και πολλά από την εμπειρία· να μην ακούνε τη φωνή της λογικής και της γνώσης· ακόμη και το τι τους λέει ο δικός τους πόνος και η δική τους συμφορά να μην ακούνε. Και, αντ’ αυτού, να είναι επιρρεπείς στη σαγήνη και ευάλωτες στη δολιότητα των πειραγμένων σειρήνων που στέλνει καταπάνω τους το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο – και των οποίων το όνομα είναι λεγεών: […]

Το γενικό πόρισμα από όσα είπαμε είναι το εξής: Το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο δεν έχει πηγές αποκλειστικά και μόνο εξωτερικές. Δεν είναι απλά και μόνο αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα (το υπέρτατο ιδεώδες και το πλήρες όνειρο του απόλυτου «κοινωνικού αυτοματισμού»).  Η διεισδυτικότητα και η σαγήνη του δεν οφείλονται μόνο στην αποτελεσματικότητα των εργαλείων εκείνων που το υπηρετούν. Αλλά φτάνει και συναντά, και αξιοποιεί υπέρ του, εσωτερικούς υποδοχείς μέσα στις ψυχές. Το μίσος που κηρύττει το κατά Διαβόλου ευαγγέλιο δεν είναι αποκλειστικά και μόνο εισαγόμενο, επείσακτο στις ψυχές. Το κήρυγμα του μίσους έρχεται και συνηχεί με ενδοψυχικές διεργασίες έτοιμες να το υποδεχτούν – και κάτι ακόμη πιο βαθύ: Έρχεται και συνδυάζεται, συμπλέκεται, συγχωνεύεται και συνεργεί με ενδοψυχικές διεργασίες , οι οποίες παράγουν (συνεχώς και σε ανεξάντλητες ποσότητες) μίσος και όλη την παλέτα της αρνητικότητας  που συνοδεύει το μίσος – όπως επιθετικότητα, καταστροφικότητα, απόλαυση του Κακού κλπ. (θα επανέλθουμε σε λίγο). Ο εξωτερικός λόγος του μίσους καλλιεργεί ευνοϊκό περιβάλλον, όπου εκδηλώνονται και καλλιεργούνται τρομακτικές  εσωτερικές ροπές του ανθρώπινου ψυχισμού – οι οποίες, με τη σειρά τους, τρέφουν και ενισχύουν (όπως κάνει η συσκευή «ενισχυτής») το εξωγενές Μισείτε αλλήλους. Ροπές, διεργασίες και δυνάμεις όντως τρομακτικές και ως προς την ισχύ τους και ως προς την ποιότητά τους και ως προς τη λογική τους.

Ποιες είναι οι κυριότερες, ικανές και αναγκαίες ενδογενείς διεργασίες, οι οποίες στρώνουν τον δρόμο και επιτρέπουν στο κατά Διαβόλου ευαγγέλιο να αναλαμβάνει τα ηνία της ψυχικής ζωής; Και μάλιστα, αυτό να συμβαίνει σε στιγμές ενίοτε κρίσιμες, ακόμη και ενάντια στα προφανή υλικά και ψυχικά συμφέροντα των ενδιαφερομένων, καθώς και ενάντια στην εμπειρία και τη λογική (για να μην αναφερθούμε και στην ηθική – π.χ., για τη χριστιανοκρατούμενη Δύση, στον λόγο του Ιησού  Αγαπάτε αλλήλους)…